بسم الله القاسم الجبارين
روزي كه به ضربتين دستان نامباركت از دربخانه بيرون فكندي ام، شايد هرگز به اين نمي انديشيدي كه احتمالا گذر ايام پوستت را به دباغخانه ما خواهد فرستاد. آن روز كه حكم بركناري ام را به دستانم دادي و متفرعانه به من گفتي: «برخيز! برخيز! …. و …. ات را جمع آوري كن و و از اين سرا بيرون شو!» شايد اصلا در مخيله پربادت نميگنجيد كه ممكن است روزي بقايت به من وابسته باشد.
اتفاق خاصی نیافتاده است. کمی حواس پرتی، اندکی بی مغزی و یک فقره دخترک که مدام آویزانت شده باشد که بابا نوبت من است که کامپیوتر بازی کنم؛ برای خلق چنین گافی کفایت میکند.
یک کلیک فاصله من با او بود. بین من و پیغام منحوسی که به من اخطار میداد اگر این کار را بکنی دیتابیس ات نابود خواهدشد. فاصله من با پوکاندن دیتابیس قبلی ام فقط یک کلیک ناقابل بود. آنقدر دخترک بر من غلبه نمود که نادیده بر روی دکمه “Continue” کلیک نمودم و هر آنچه در فاصله اسباب کشی پیشینم به این سرای مستقل نوشته بودم دود شد و به هوا رفت.
پس از این خبط مهلک، داستان بازیافت اطلاعات وقت سهمگینی از من گرفت و خوشبختانه بار دیگر امکانات WordPress عزیزم به فریادم رسید و محتویات خانه بلاگ اسپاتی و وردپرس اول را به من بازگردانید. باز هم جای شکرش باقی است. (البته برای خودم وگرنه این سرا دیگر لطافت قبلی را برای تو خواننده عزیز میدانم که ندارد)
و اما پس از این داستان با یکی دو تغییر به خود این سیستم هاستینگ حالی کردم که به جای من فراخ باسن ِ کم حواس هر هفته یکبار از چرت و پرتهایم Backup اتوماتیک بگیرد.
آخر هفته خوشی داشته باشید.
پیونشت: دوستان خارج نشین حاجی! از شما طلب کمک دارم. چه کسی میتواند به این شرکت هالو اسکن وجهی ناقابل در حد 12 دلار پرداخت نماید تا بتوانم کامنتهای ارزشمند شما را در بلاگ اسپات به درون این سرای مستقل وارد نمایم؟ در مقابلش وجه رایج کشور را به هر نقطه جهان که بفرمایید حواله خواهم کرد.
دوستانی که مستر کارت یا ویزاکارت دارند بشتابند که از خجالتشان در خواهم آمد.
