بر یاخته های جسم خسته اش، سبکباری خاصی را احساس میکرد. احساس میکرد که بر دوشش دو بال پرواز روئیده و ندایی را میشنید که او را به آن دوردستها فرامیخواند.
پسرک جنوبی ایام گذشته را مرور کرد….. خاطرات چند سال سکونش را که با سکوتی دل انگیز همراه شده بود را بار دیگر بازخوانی کرد….. در میان هاشورهای خاکستری حافظه اش دوستانی را یادآورد که زمانی با آنها در یکجا کار میکرد. خنده های جمع دوستانه اش را که یادش آمد دلش به سنگینی غروب برازجان گرفت. نبودن دوستانش بدجور اذیتش میکرد همان دوستانی که روزی روزگاری به وقت سلامت دورش را حلقه زده بودند و امروز اثری از آنها نبود.
پسرک به یاد تعهد و اخلاص افتاد. به یادش آمد که برای آن سیستم چقدر تلاش کرده بود و باز دلش گرفت. یادش آمد که همان سیستم او را در وقت نیاز تنها گذاشته بود. داروهایش روز به روز گران و گرانتر میشدند و به موازات این گرانی، فاصله ای که بین او و سیستمش افتاده بود، وسیعتر و وسیعتر میشد.
به یاد زخم بستر افتاد…. به یاد آن روز شوم که در آن روز تاریخ برایش ثابت ماند و عقربه های ساعت دیگر حرکت نکردند….. به یاد روزی که از روی موتور به زمین افتاد و هیچکس دستش نگرفت. به یاد سختیهایی که برای تهیه یک مرکب اتوماتیک کشیده بود…. به یاد مرارتهای سفر …. به یاد …. به یاد…. به یاد…. آخ که چقدر برایش سخت بود.
پیاد خاطراتش افتاد که همیشه با قلم الکترونیکی و از پشت کامپیوتر با دیگران تقسیم میکرد….یاد دفتر شعرهایش افتاد …. یاد صعبوتهایی که از همراهی با ویلچر برای مردم نگاشته بود افتاد…. نگاهی به ویلچرش کرد: آیا شود زمانی / که دیگر/ تو را نبینم؟
او میخواست “دیده” شود… دلش میخواست تواناییهایش در پس یک معلولیت ناخواسته گم نشود… به همین خاطر بود که کنج خانه را رها کرد و به دل بازار شتافت تا ثابت کند “کم” ندارد. هم نوای “ساز” شد…. در پس “شور” او به شور جوانی اندیشه میکرد و از پشت “همایون” به دنبال همای سعادتش میگشت….. برایش “ماهور” زیباتر شده بود….. سیمهای گیتار برایش دیگر “مینور” نبود… او به “ماژور” می اندیشید.
کرکره “دلکده” را پایین کشید: آیا شود زمانی/ که باز هم/ تو را بینم؟
به ویلچر حرکتی داد و به سوی منزل رفت… پای دستگاه جادویی اش که زمانی دریچه او با مردم ِ غافل بود نشست. ویندوز که به خوبی بالا آمد به اینترنت متصل شد…. “آریا” را بالا کشید تا “شبیه” زندگی باشد. دو سه خطی از شعری که از صبح در ذهنش میجوشید بر بوم سفید الکترونیکی نوشت و بر مانیتور خیره شد….. دکمه saveرا زد… باز به مرور خاطراتش پرداخت…
امید تنها ندیمش در آن روزگاران سخت بود که هیچوقت تنهایش نگذاشت. پسرک از وسعت خلیج درسها گرفته بود. درسهایی که به او یاد داده بود که دریا دل باشد…. با گذشت باشد…. دیگران را دوست داشته باشد….. برای با دیگران بودن مرارت بکشد و چشمداشتی نداشته باشد…. دلش فقط یک همدلی میخواست و نه بیشتر….. بارها سعی کرده بود لهجه اش را شبیه “مرکز” کند اما امروز که پای در رکاب میگذاشت و به سوی همان مرکز راهی میشد تا “امید“ش را بیابد، دیگر دوست نداشت “تهرانی” باشد.
پسر زمینی در قلب آسمانی اش یکبار دیگر مرور کرد: “الا بذکر الله تطمئن القلوب”. با لهجه شیرینش که بوی تفتیدگی جنوب را میداد یکبار دیگر او را یاد کرد و پای در رکاب سفر نهاد.
او نصرت و پیروزی را همواره در پس اسم زیباش یدک میکشید. این بار نیز مطمئن بود که ناصر است چون او ناصری بود.
شبيه روييدن دارد گياه
به هر چه خوب بود كه فكر كنم
شبيه خود شده اند
كنار برگ اگر بنشينم
ابر گذر مي كند
برگ اگر تَر گردد
گمانِ سبز به باران نمي برم
شبيه باران شايد باريده
دلم كشيده كه از چنين جاي
گذر كنم روزي گذر اگر كردم
شبيه رفتن بود
گمان نمي كنم كه سفر كرده ام
——————————-
پیونشت: در تاریخ 12/11/86
روزی که میروی و دامین ثبت میکنی و فضای اینترنتی برای خودت میخری، از تو سوا ل میشود چقدر فضا میخواهی؟
یادت باشد در پاسخ به این سوال امساک نکنی!
قانونی در ثبت دامین هست به این معنا که 10 برابر فضایی که میخری به تو به عتوان پهنای باند (Bandwidth) اختصاص میدهند که عملا مقدار فضای مانور تو و بازدید کنندگانت قلمداد میگردد. کانتر پهنای باند ماهانه شارژ میگردد.
حاجی 100MBفضا و 1GB پهنای باند دارد. در ماه ژانویه، تمامی پهنای باندش در همان نیمه ماه تمام شد. یعنی به عبارت بهتر، کلیکهای نهان و آشکاری که بر روی نامش زدید، پهنایش را کمتر و کمتر کرد تا اینکه پهنا در نیمه ماه تمام شد.
به ساپورت سنترم که زنگ زدم گفت نام سایت را لطفا بدهید تا چک کنم. گفتم a..a حرفم را قطع کرد و گفت: آب و سراب؟ گفتم بله. گفت من خودم از خوانندگان سایتتان هستم. شما پهنایتان تمام شده است. میخواهید اکانتتان را آپگرید کنم تا به پهنای 5GB برسید. فقط یک مابه التفاوت ناچیز دارد.
به او گفتم نه! تا آخر ماه صبر میکنم تا شارژ شود.
اما در دلم گفتم: کجای کاری بابا! من همین را هم دیگر نمیخواهم.
